บทที่ 424 หน้าแดงก่ำ

ส่วนเจียงจื่อเฟิงที่หายตัวไป

บาดเจ็บไม่ได้รุนแรงนัก

ขาเป็นแผล แขนมีบาดแผลที่ผิวหนังเล็กน้อย

ลู่ชิงเหยาในฐานะแม่ ทั้งเจ็บปวดใจ แต่ก็คิดได้

ทหารคนไหนไม่เคยได้รับบาดเจ็บบ้าง นายพลคนไหนไม่มีรอยแผลเป็นสักสองสามรอย

แม้จะคิดเช่นนั้นในใจ

แต่เมื่อเห็นลูกชายเดินกะเผลกมาหาเธอ ก็อดรู้สึกเ

บทที่ 425 ความปรารถนาวัยเด็ก

ในห้องเงียบจนได้ยินเสียงเข็มหล่น

ทั้งสองคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามกันยังคงรู้สึกอึดอัด

แม้จะเป็นบ้านของตัวเอง

แต่ลู่ชิงเหยาก็ไม่คิดว่าตัวเองจะสนิทสนมถึงขนาดไม่เคาะประตูก่อนเข้าห้องของมู่อวิ๋นจี้ยก

เธอเคยมองมู่อวิ๋นจี้ยกเป็นพี่ชายคนหนึ่ง

แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ใช่พี่ชายแท้ๆ ไม่เหม

บทที่ 426 สิ่งที่ต้องการคืออะไร

ยามเย็น

พลบค่ำปกคลุมไปทั่ว

ลู่ชิงเหยาเพิ่งออกมาจากเรือนของมู่อวิ๋นจี้ยก

ก็เห็นเงาดำร่างคล่องแคล่วผ่านไปอย่างรวดเร็ว

แล้วหายไปจากสายตาในพริบตา

ทหารยามที่ประตูกำลังจะวิ่งไล่ตาม แต่ถูกลู่ชิงเหยาเรียกไว้: "ไม่ต้องไล่แล้ว เฝ้าประตูให้ดี"

ทหารถอยกลับมา คำนับและกล่าว: "เป็