บทที่ 423 ทุกอย่างล้วนเป็นการแสดง

ออกจากอี้ผินจวี้

แม่ลูกทั้งสองไม่ได้กลับจวนองค์หญิง และไม่ได้ไปจวนจิ่งอ๋อง

แต่มุ่งตรงไปยังจวนอ๋องกง

เจียงเมี่ยวเมี่ยวคิดว่าภรรยาของลุงน้อยคงกลับไปบ้านเกิด

เพราะเธอยังท้อง ลุงน้อยก็ไม่อยู่ข้างกาย เธอกลับไปตระกูลมู่จะปลอดภัยกว่า

จากประสบการณ์การดูละครหลายปีของเธอ ถ้

บทที่ 424 หน้าแดงก่ำ

ส่วนเจียงจื่อเฟิงที่หายตัวไป

บาดเจ็บไม่ได้รุนแรงนัก

ขาเป็นแผล แขนมีบาดแผลที่ผิวหนังเล็กน้อย

ลู่ชิงเหยาในฐานะแม่ ทั้งเจ็บปวดใจ แต่ก็คิดได้

ทหารคนไหนไม่เคยได้รับบาดเจ็บบ้าง นายพลคนไหนไม่มีรอยแผลเป็นสักสองสามรอย

แม้จะคิดเช่นนั้นในใจ

แต่เมื่อเห็นลูกชายเดินกะเผลกมาหาเธอ ก็อดรู้สึกเ

บทที่ 425 ความปรารถนาวัยเด็ก

ในห้องเงียบจนได้ยินเสียงเข็มหล่น

ทั้งสองคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามกันยังคงรู้สึกอึดอัด

แม้จะเป็นบ้านของตัวเอง

แต่ลู่ชิงเหยาก็ไม่คิดว่าตัวเองจะสนิทสนมถึงขนาดไม่เคาะประตูก่อนเข้าห้องของมู่อวิ๋นจี้ยก

เธอเคยมองมู่อวิ๋นจี้ยกเป็นพี่ชายคนหนึ่ง

แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ใช่พี่ชายแท้ๆ ไม่เหม