บทที่ 377 แสงจันทร์สีขาวของฮ่องเต้

หลังเหตุการณ์ข้าวหลวง

จิ่งหวางระมัดระวังมากขึ้น

รู้สึกว่ามีคนต้องการทำร้ายฮูหยินที่เขารักยิ่งชีวิต

เมื่อไม่ต้องเข้าวัง เขาก็อยู่เคียงข้างฮูหยินตลอดเวลา

เมี่ยวเมี่ยวก็เป็นห่วงเช่นกัน มาเยี่ยมหลายครั้ง แต่ละครั้งเห็นทั้งคู่กำลังหวานชื่น

เธอกลัวตาเป็นต้อ จึงค่อยๆ ถอ

บทที่ 378 ดูหนังสือช่วงสุดท้าย

เดือนแปดมาถึง

กลิ่นหอมของดอกออสมันทัสลอยทั่วเมือง

พรุ่งนี้เป็นการสอบฤดูใบไม้ร่วง

เวลาที่นักศึกษานับหมื่นแข่งขันเพื่อชิงชัยในการสอบขุนนาง

เมี่ยวเมี่ยวตื่นแต่เช้า เร็วกว่าแม่เสียอีก

วันนี้จะไปจุดธูปนอกเมือง อธิษฐานขอพรให้พี่ชายคนที่สอง

น่าเสียดายที่ไม่ได้เห็นพี่ชายเข้า

บทที่ 379 ร้ายเกินไป

อากาศฤดูใบไม้ร่วงแจ่มใส

ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดเอาความร้อนของฤดูร้อนไป

แต่พัดความกระวนกระวายบนตัวนักศึกษาไปไม่ได้

ยิ่งไม่อาจพัดความโกรธในใจของเมี่ยวเมี่ยวไป

นักเล่านิทานบ้าอะไร จะเล่าเรื่องเฉินหวางก็เล่าไป ต้องเอาคุณแม่องค์หญิงกับน้าชายมาพูดด้วยทำไม

จะพูดถึงน้าชายก็ช่างเถอะ

บอกว่าเ