บทที่ 378 ดูหนังสือช่วงสุดท้าย

เดือนแปดมาถึง

กลิ่นหอมของดอกออสมันทัสลอยทั่วเมือง

พรุ่งนี้เป็นการสอบฤดูใบไม้ร่วง

เวลาที่นักศึกษานับหมื่นแข่งขันเพื่อชิงชัยในการสอบขุนนาง

เมี่ยวเมี่ยวตื่นแต่เช้า เร็วกว่าแม่เสียอีก

วันนี้จะไปจุดธูปนอกเมือง อธิษฐานขอพรให้พี่ชายคนที่สอง

น่าเสียดายที่ไม่ได้เห็นพี่ชายเข้า

บทที่ 379 ร้ายเกินไป

อากาศฤดูใบไม้ร่วงแจ่มใส

ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดเอาความร้อนของฤดูร้อนไป

แต่พัดความกระวนกระวายบนตัวนักศึกษาไปไม่ได้

ยิ่งไม่อาจพัดความโกรธในใจของเมี่ยวเมี่ยวไป

นักเล่านิทานบ้าอะไร จะเล่าเรื่องเฉินหวางก็เล่าไป ต้องเอาคุณแม่องค์หญิงกับน้าชายมาพูดด้วยทำไม

จะพูดถึงน้าชายก็ช่างเถอะ

บอกว่าเ

บทที่ 380 คนหายตัว

ระหว่างทางกลับบ้าน

เห็นเด็กน้อยพูดจบเสียที

ซิ่วซิ่วจึงเอ่ยปาก "พี่ พี่ไม่รู้หรอกว่าเมี่ยวเมี่ยวเพิ่งบอกพวกขอทานว่าเธอเป็นคนของจวนเฉินหวาง ให้พวกเขาไปขอรางวัลที่จวนเฉินหวางในอีกเจ็ดวัน"

ลู่ชิงเหยาตะลึงเล็กน้อย ไม่พูดอะไร

แค่อดไม่ได้ที่จะลูบศีรษะลูกสาว

อยากดูว่าสมองของเด็กน้อยต่า