บทที่ 234 ส่งเจ้าบวชพระ

ยามเย็น

ฟ้าใกล้มืดแล้ว

ลู่ชิงเหยาอยู่ๆ ก็มีอารมณ์ อยากลงมือทำอาหารเอง

วันฤดูหนาวที่มีเมฆมากมักมืดเร็ว แต่ก็เพิ่งจะเวลาประมาณหนึ่งในสี่ของยามโหย่ว (ประมาณ 18:15 น.)

ทำอาหารเสร็จ เด็กๆ ก็น่าจะกลับมาพอดี

เจียงเมี่ยวเมี่ยวเห็นแม่เดินไปที่ครัว รีบพาซี่เอ๋อร์และเจียงเสี่ยวไป๋ไปร

บทที่ 235 ฝันร้ายเพียงหนึ่ง

หิมะตกติดต่อกันหลายวัน

ในที่สุดท้องฟ้าก็แจ่มใส

แสงอาทิตย์สดใส แต่ไม่อาจขับไล่ความหนาวเย็น

เมืองหลวงหนาวมาก หนาวกว่าเจียงโจวมากนัก

แม่ลูกฉี่ไฉเหวยรู้สึกปรับตัวไม่ค่อยได้

เมื่อเห็นผู้คนพลุกพล่านนอกประตูเมือง รถม้าสัญจรไปมา ภาพความรุ่งเรือง

พวกเธอจึงรู้สึกว่าได้กลับมาเมือ

บทที่ 236 รับอนุภรรยา

ภายในจวนตระกูลฉี

บรรยากาศไม่ค่อยดีนัก

เจียงจื่อฉินพอเพิ่งเข้าประตูมาก็สังเกตเห็นได้ทันที

เริ่มจากที่พอผู้ดูแลจวนเห็นแม่ลูกของพวกเธอ ก็ทำหน้าตกใจมาก

เมื่อท่านแม่บอกว่าต้องการเข้าพบท่านพ่อและภรรยาเอก ผู้ดูแลจวนก็พูดอึกอักว่าพวกเขาไม่อยู่บ้าน

จากนั้นก็เป็นสาวใช้และคนรับใช้อาวุโส