บทที่ 233

สถานที่ลืมความโศกเศร้า

"กึกๆ กึกๆ..."

ม้าหลายตัววิ่งห้อไปอย่างรวดเร็ว

ลมหนาวพัดแรง

เจียงเมี่ยวเมี่ยวถูกแม่อุ้มกลับบ้าน แต่ยังรู้สึกไม่สบายใจ

จึงส่งเจิ้วเจิ้วไปติดตาม

เพราะกลัวว่าโรงเรียนจะไม่ให้พวกเขาเข้า เจียงจื่อเยี่ยนจึงพาฉุยซิงโจวไปด้วย

ในแถบเจียงโจวนี้ ไม่มีที่ไหนที่เขาไปไม่ได้ โร

บทที่ 234

ส่งเจ้าบวชพระ

ยามเย็น

ฟ้าใกล้มืดแล้ว

ลู่ชิงเหยาอยู่ๆ ก็มีอารมณ์ อยากลงมือทำอาหารเอง

วันฤดูหนาวที่มีเมฆมากมักมืดเร็ว แต่ก็เพิ่งจะเวลาประมาณหนึ่งในสี่ของยามโหย่ว (ประมาณ 18:15 น.)

ทำอาหารเสร็จ เด็กๆ ก็น่าจะกลับมาพอดี

เจียงเมี่ยวเมี่ยวเห็นแม่เดินไปที่ครัว รีบพาซี่เอ๋อร์และเจียงเสี่ยวไป๋ไ

บทที่ 235

ฝันร้ายเพียงหนึ่ง

หิมะตกติดต่อกันหลายวัน

ในที่สุดท้องฟ้าก็แจ่มใส

แสงอาทิตย์สดใส แต่ไม่อาจขับไล่ความหนาวเย็น

เมืองหลวงหนาวมาก หนาวกว่าเจียงโจวมากนัก

แม่ลูกฉี่ไฉเหวยรู้สึกปรับตัวไม่ค่อยได้

เมื่อเห็นผู้คนพลุกพล่านนอกประตูเมือง รถม้าสัญจรไปมา ภาพความรุ่งเรือง

พวกเธอจึงรู้สึกว่าได้กลับมาเม