บทที่ 235 ฝันร้ายเพียงหนึ่ง

หิมะตกติดต่อกันหลายวัน

ในที่สุดท้องฟ้าก็แจ่มใส

แสงอาทิตย์สดใส แต่ไม่อาจขับไล่ความหนาวเย็น

เมืองหลวงหนาวมาก หนาวกว่าเจียงโจวมากนัก

แม่ลูกฉี่ไฉเหวยรู้สึกปรับตัวไม่ค่อยได้

เมื่อเห็นผู้คนพลุกพล่านนอกประตูเมือง รถม้าสัญจรไปมา ภาพความรุ่งเรือง

พวกเธอจึงรู้สึกว่าได้กลับมาเมือ

บทที่ 236 รับอนุภรรยา

ภายในจวนตระกูลฉี

บรรยากาศไม่ค่อยดีนัก

เจียงจื่อฉินพอเพิ่งเข้าประตูมาก็สังเกตเห็นได้ทันที

เริ่มจากที่พอผู้ดูแลจวนเห็นแม่ลูกของพวกเธอ ก็ทำหน้าตกใจมาก

เมื่อท่านแม่บอกว่าต้องการเข้าพบท่านพ่อและภรรยาเอก ผู้ดูแลจวนก็พูดอึกอักว่าพวกเขาไม่อยู่บ้าน

จากนั้นก็เป็นสาวใช้และคนรับใช้อาวุโส

บทที่ 237 ฉันไม่ใช่แม่ของเจ้า

ทางเหนือมีหญิงงาม

เลอโฉมและอิสระ[1]

ในต้าเหลียงมีหญิงงามมากมาย

แต่ที่จะเรียกได้ว่าโฉมงามถึงขั้นล่มบ้านล่มเมือง

มีเพียงคนเดียว คือองค์หญิงอวี๋ชิง

ณ คฤหาสน์นอกเมืองหลวง

หิมะขาวโพลน น้ำแข็งยังไม่ละลาย อากาศฤดูใบไม้ผลิหนาวเหน็บ ลมหนาวเสียดกระดูก

สตรีงามยืนอยู่ท่ามกลางสายล