บทที่ 23 ห้องเก็บของที่น่าสงสัย

ในวัดผู่จี

บรรยากาศศักดิ์สิทธิ์เคร่งขรึม ควันธูปลอยละล่อง

ลู่ชิงเหยาและหลิ่วอวี่เหนียงกำลังเข้าแถวรอรับข้าวต้มห้ารส

จู่ๆ มีเด็กหนุ่มวิ่งมา ตะโกนหาหลิ่วอวี่เหนียง

อายุราว 15-16 ปี หน้าตาสะอาดสะอ้าน สวมชุดสีน้ำเงิน

ด้านหลังมีเด็กหนุ่มแต่งตัวเหมือนกันตามมา

มีกลิ่นอายขอ

บทที่ 24 สกัดกลางทาง

กลางดึกวันนั้น

ในบ้านเจียงเมี่ยวเมี่ยว มีไก่เพิ่มมาสิบตัว

ขนถูกกัดกระจุยกระจาย แต่ไก่ยังมีชีวิตดี

ลู่ชิงเหยาไม่สนใจว่าเป็นไก่บ้านใคร คืนนั้นก็ฆ่าไก่ทั้งหมด

ขุดหลุมที่เขาหลัง ฝังขนไก่

เจียงเมี่ยวเมี่ยวรู้สึกเหลือเชื่อ

เธอแค่พูดภาษาทารกและจิ๊บๆ ไปไม่กี่คำ

ไม่คิดว่าจะได้ผลแบบนี้

บทที่ 25 แม่เจ้าเป็นภรรยาที่ถูกทิ้ง

วันนี้แสงอาทิตย์อัสดงสวยงาม

ท้องฟ้าเต็มไปด้วยสีสัน

ใต้ต้นไม้เก่าแก่ที่ปากหมู่บ้านถาวเซี่ย มีม้านั่งหินหลายตัว

ม้านั่งเต็มไปด้วยผู้คน

ความหนาวเย็นของฤดูหนาวก็ไม่อาจหยุดความกระตือรือร้นในการนินทาของพวกเขา

ไม่ว่าฤดูใดก็ตาม

ชาวบ้านกินข้าวเย็นเสร็จต้องออกมาเดินเล่นรอ