บทที่ 24 สกัดกลางทาง

กลางดึกวันนั้น

ในบ้านเจียงเมี่ยวเมี่ยว มีไก่เพิ่มมาสิบตัว

ขนถูกกัดกระจุยกระจาย แต่ไก่ยังมีชีวิตดี

ลู่ชิงเหยาไม่สนใจว่าเป็นไก่บ้านใคร คืนนั้นก็ฆ่าไก่ทั้งหมด

ขุดหลุมที่เขาหลัง ฝังขนไก่

เจียงเมี่ยวเมี่ยวรู้สึกเหลือเชื่อ

เธอแค่พูดภาษาทารกและจิ๊บๆ ไปไม่กี่คำ

ไม่คิดว่าจะได้ผลแบบนี้

บทที่ 25 แม่เจ้าเป็นภรรยาที่ถูกทิ้ง

วันนี้แสงอาทิตย์อัสดงสวยงาม

ท้องฟ้าเต็มไปด้วยสีสัน

ใต้ต้นไม้เก่าแก่ที่ปากหมู่บ้านถาวเซี่ย มีม้านั่งหินหลายตัว

ม้านั่งเต็มไปด้วยผู้คน

ความหนาวเย็นของฤดูหนาวก็ไม่อาจหยุดความกระตือรือร้นในการนินทาของพวกเขา

ไม่ว่าฤดูใดก็ตาม

ชาวบ้านกินข้าวเย็นเสร็จต้องออกมาเดินเล่นรอ

บทที่ 26 เรื่องราวของแม่

ลู่ชิงเหยารู้กาลเทศะ จึงหันหลังกลับไป

ยังไม่ทันถึงหน้าบ้าน

หลิ่วอวี่เหนียงก็วิ่งตามมา คล้องแขนเธอไว้ด้วยสีหน้าเห็นอกเห็นใจ

"น้องสะใภ้ เจ้าอย่าเสียใจไปเลย เจียงอวิ๋นเจ๋อมันช่างอกตัญญู เจ้าดูเฟิงเอ๋อร์กับเยี่ยนเอ๋อร์สิ ทั้งคู่ล้วนกตัญญู ถึงไม่มีเจียงอวิ๋นเจ๋อ พวกเราก็ยังใช้ช