บทที่ 229 การใช้ทุกอย่างให้เกิดประโยชน์สูงสุด

ดอกไม้บาน ชื่นชม

ดอกไม้ร่วง รับประทาน

ที่จริงแล้ว คนโบราณก็รับประทานดอกไม้

เรียกว่า "ฮวาซวน" (อาหารจากดอกไม้)

คือการนำดอกไม้ตามฤดูกาลมาทำเป็นขนมหรืออาหาร

แต่การใส่ดอกไม้ในอาหาร ในชา ตอนแรกเป็นเพียงการแสดงรสนิยมของนักปราชญ์และการอวดความมั่งมีของเหล่าขุน

บทที่ 230 กลัวความยากจน

"เมี่ยวเมี่ยว ลองใส่หน่อยนะ..."

"เด็กน้อย... อย่าวิ่งสิ..."

เจียงเมี่ยวเมี่ยววิ่งนำหน้า หลิวอวี้เหนียงวิ่งตามหลัง

เห็นเด็กหญิงก้าวขาสั้นๆ วิ่งไปข้างหน้า ดูเหมือนลูกกลมๆ แต่วิ่งเร็วมาก

ไล่ไม่ทันแล้ว

หลิวอวี้เหนียงหอบหายใจ รับเก้าอี้เล็กที่ลูกสาวส่งให้และนั่งลง ดื่มน้ำชา

มอง

บทที่ 231 เส้นทางสู่ความรุ่งเรือง

หน้าหนาวมาถึง

อากาศเริ่มหนาวแล้ว

ในห้องมีการจุดเตาถ่าน

อุ่นขึ้นมากทีเดียว แต่ข้างนอกยังคงหนาว

เมื่อเจียงเมี่ยวเมี่ยวตื่นนอน ทุกคนในครอบครัวกำลังนั่งล้อมวงรอบเตาผิงไฟ

ซีเอ๋อร์หยิบเก้าอี้มาให้เธอ นั่งข้างแม่ แทะซาลาเปา ฟังทุกคนคุยกัน

เธอค่อนข้างชอบฟังป้าใหญ่เล่าเรื่