ตอน 228
ทะลุมิติเป็นเด็กถูกทิ้ง แม่บุญธรรมพาหนูรวยล้นแผ่นดิน
บทที่ 228 ลูกแกะนึ่ง
เด็กหญิงตัวน้อยทำปากยื่น
ดวงตาเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา ท่าทางเหมือนจะร้องไห้แต่ไม่ยอมร้อง
ดูน่าสงสารมาก
แต่ไม่มีใครมาปลอบ
โดยเฉพาะมู่เจียงเยว่ หนีห่างออกไปไกลเท่าที่จะไกลได้
เธอก็เป็นคนมีลูก ทนเห็นเด็กร้องไห้ไม่ได้ โดยเฉพาะเด็กเล็กขนาดนี้ที่ไม่มีพ่อแม่อยู่เคียงข้าง
ส่วนคนที่เด็กเรีย
ตอน 229
บทที่ 229 การใช้ทุกอย่างให้เกิดประโยชน์สูงสุด
ดอกไม้บาน ชื่นชม
ดอกไม้ร่วง รับประทาน
ที่จริงแล้ว คนโบราณก็รับประทานดอกไม้
เรียกว่า "ฮวาซวน" (อาหารจากดอกไม้)
คือการนำดอกไม้ตามฤดูกาลมาทำเป็นขนมหรืออาหาร
แต่การใส่ดอกไม้ในอาหาร ในชา ตอนแรกเป็นเพียงการแสดงรสนิยมของนักปราชญ์และการอวดความมั่งมีของเหล่าขุน
ตอน 230
บทที่ 230 กลัวความยากจน
"เมี่ยวเมี่ยว ลองใส่หน่อยนะ..."
"เด็กน้อย... อย่าวิ่งสิ..."
เจียงเมี่ยวเมี่ยววิ่งนำหน้า หลิวอวี้เหนียงวิ่งตามหลัง
เห็นเด็กหญิงก้าวขาสั้นๆ วิ่งไปข้างหน้า ดูเหมือนลูกกลมๆ แต่วิ่งเร็วมาก
ไล่ไม่ทันแล้ว
หลิวอวี้เหนียงหอบหายใจ รับเก้าอี้เล็กที่ลูกสาวส่งให้และนั่งลง ดื่มน้ำชา
มอง