บทที่ 191

กินข้าวกับต้นถั่วงอก

ตื่นขึ้นมาจากการหลับไหล

เป็นเวลาเย็นแล้ว

ถนนกว้างขวาง รถม้าแล่นไปอย่างราบรื่น

เมื่อเจียงเมี่ยวเมี่ยวลืมตาขึ้นจากความฝัน เธอยังรู้สึกงุนงงอยู่บ้าง

มองคางของเด็กหนุ่มด้วยสายตาเลื่อนลอย โครงหน้าที่ชัดเจน เส้นกรามที่เด่นชัด จมูกที่โด่งสูง

แม้มองจากมุมนี้ ก็ยังดูดีอยู่

บทที่ 192

ฉันได้กลิ่นมัน

"เพล้ง..."

ชามจานตกลงพื้น แตกละเอียด

เฉาเฉียเยว่ยังอยากจะขว้างตะเกียบต่อ แต่ถูกแม่นมอ่านห้ามไว้

เธอก้มตัวลง พูดเสียงต่ำ "จวิ้นจู่ โปรดสงบอารมณ์ อย่าทำแบบนี้เลย ท่านอ๋องจะโกรธนะคะ"

การร้องไห้ยังพอว่า อย่างน้อยก็ยังปลอบได้

ท่านอ๋องจิงเบื่อที่สุดเวลาจวิ้นจู่น้อยขว้างข้าวของ

บทที่ 193

ความรู้สึกคุ้นเคย

"ฮือๆๆ..."

เฉาเฉียเยว่ร้องไห้จ๋อยๆ

เจียงเมี่ยวเมี่ยวกินตุบตับๆ

ท่านอ๋องจิงมองสาวใช้ที่คุกเข่าอยู่บนพื้นด้วยสายตาเย็นชา ใบหน้าไม่แสดงความโกรธแต่กลับน่าเกรงขาม

เขานึกถึงคำพูดของนักพรตหนวดขาว

เมี่ยวเมี่ยวน้อยสามารถรักษาโรคของเฉียเยว่ได้...

นี่ไม่ใช่ป่วย แต่มีปีศาจ!

สุดท้