บทที่ 190 วาสนาต่อกันลึกซึ้ง

ณ วัดเต๋า

ใต้ต้นไม้ใหญ่

ชายชราและหนุ่มน้อยกำลังเล่นหมากที่ยังเล่นไม่จบ

ซื่อซูคอยรับใช้อยู่ข้างๆ กำลังจะยกชาที่ชงเสร็จแล้วไปเสิร์ฟตรงหน้าอ๋องเจิงและเฒ่าเต๋า เมื่อมีลมฤดูใบไม้ร่วงพัดมา

ฝุ่นและใบไม้แห้งร่วงหล่นลงมาฟุ้งกระจาย

ซื่อซูขมวดคิ้วเล็กน้อย คงต้องชงชาใหม่แล้ว

ในทัน

บทที่ 191 กินข้าวกับต้นถั่วงอก

ตื่นขึ้นมาจากการหลับไหล

เป็นเวลาเย็นแล้ว

ถนนกว้างขวาง รถม้าแล่นไปอย่างราบรื่น

เมื่อเจียงเมี่ยวเมี่ยวลืมตาขึ้นจากความฝัน เธอยังรู้สึกงุนงงอยู่บ้าง

มองคางของเด็กหนุ่มด้วยสายตาเลื่อนลอย โครงหน้าที่ชัดเจน เส้นกรามที่เด่นชัด จมูกที่โด่งสูง

แม้มองจากมุมนี้ ก็ยังดูดีอยู่

แต

บทที่ 192 ฉันได้กลิ่นมัน

"เพล้ง..."

ชามจานตกลงพื้น แตกละเอียด

เฉาเฉียเยว่ยังอยากจะขว้างตะเกียบต่อ แต่ถูกแม่นมอ่านห้ามไว้

เธอก้มตัวลง พูดเสียงต่ำ "จวิ้นจู่ โปรดสงบอารมณ์ อย่าทำแบบนี้เลย ท่านอ๋องจะโกรธนะคะ"

การร้องไห้ยังพอว่า อย่างน้อยก็ยังปลอบได้

ท่านอ๋องจิงเบื่อที่สุดเวลาจวิ้นจู่น้อยขว้างข้าวของ ถ