บทที่ 185 แม่นมเหมยจากไป

คืนนั้น

ครอบครัวเจียงเมี่ยวเมี่ยวนั่งรับลมในลานบ้าน

สวนลู่ไม่ได้สว่างไสวด้วยโคมไฟ

เพียงจุดไฟในลานที่มีคนอาศัยเท่านั้น

เพราะคนในสวนลู่มีไม่มาก แม่คิดว่าไม่จำเป็นต้องจุดไฟสว่างไปทั่ว

อย่างนั้นสิ้นเปลืองน้ำมันเกินไป ฟุ่มเฟือยเกินไป

มู่เชียนเสวียรู้สึกไม่คุ้นเคยเล็กน้อย รู้สึก

บทที่ 186 เพื่อนวัยเด็ก

"ปังปังปัง......"

"ปังปังปัง......ปังปังปัง......"

แต่เช้าตรู่ ก็มีคนมาเคาะประตูเสียงดัง

เคาะจนเสียงดังก้อง

คนเฝ้าประตูคฤหาสน์ลู่เปิดประตูพลางตะโกนว่า "มาแล้ว! อย่าเคาะอีกเลย"

พอเปิดประตูออกมาดู กลับพบว่าที่ถูกเคาะไม่ใช่ประตูบ้านของตน

หน้าประตูฝั่งตรงข้ามมีเจ้าหน้าที่ยามอยู

บทที่ 187 เฟืองแห่งชะตากรรม

จันทร์ฤดูใบไม้ร่วง

อากาศสดชื่นท้องฟ้าโปร่ง

ผู้คนเดินเป็นกลุ่มเล็กๆ ท่ามกลางทุ่งดอกเบญจมาศ

มีคู่หนุ่มสาวส่งสายตาให้กันข้ามพุ่มดอกไม้

เมืองเจียงโจวภูเขาสูง ห่างไกลจากจักรพรรดิ อยู่ในพื้นที่ห่างไกล ขนบธรรมเนียมกลับเปิดกว้างกว่าเมืองหลวงมาก

หลังภูเขาจำลอง ท่ามกลางดอกไม้ มีค