บทที่ 184 คำสอนของแม่

ลู่ชิงเยาขมวดคิ้ว ส่ายหน้า "ไม่ใช่ฉัน"

เธอไม่ได้พูดว่าไม่ใช่ซิ่วซิ่ว แล้วจะเป็นใครล่ะ?

ทั้งสองมองไปที่มู่เจียงเยวี่ยพร้อมกัน

"ไม่ใช่ฉัน ถ้าเป็นฉันฉันคงพูดไปแล้ว อีกอย่างวันนี้ทั้งวันฉันอยู่กับเย่าเย่าตลอด เธอไม่ให้พูด ฉันจะทำตรงข้ามได้อย่างไร?" มู่เจียงเยวี่ยโบกมือปฏิเสธ

เธอม

บทที่ 185 แม่นมเหมยจากไป

คืนนั้น

ครอบครัวเจียงเมี่ยวเมี่ยวนั่งรับลมในลานบ้าน

สวนลู่ไม่ได้สว่างไสวด้วยโคมไฟ

เพียงจุดไฟในลานที่มีคนอาศัยเท่านั้น

เพราะคนในสวนลู่มีไม่มาก แม่คิดว่าไม่จำเป็นต้องจุดไฟสว่างไปทั่ว

อย่างนั้นสิ้นเปลืองน้ำมันเกินไป ฟุ่มเฟือยเกินไป

มู่เชียนเสวียรู้สึกไม่คุ้นเคยเล็กน้อย รู้สึก

บทที่ 186 เพื่อนวัยเด็ก

"ปังปังปัง......"

"ปังปังปัง......ปังปังปัง......"

แต่เช้าตรู่ ก็มีคนมาเคาะประตูเสียงดัง

เคาะจนเสียงดังก้อง

คนเฝ้าประตูคฤหาสน์ลู่เปิดประตูพลางตะโกนว่า "มาแล้ว! อย่าเคาะอีกเลย"

พอเปิดประตูออกมาดู กลับพบว่าที่ถูกเคาะไม่ใช่ประตูบ้านของตน

หน้าประตูฝั่งตรงข้ามมีเจ้าหน้าที่ยามอยู