บทที่ 148 อ๋องเหลียงผู้โง่เขลา

เปลวไฟจากเวทีลุกโชนพุ่งขึ้นฟ้า

สะพานไม้แออัดไปด้วยผู้คน

ด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอดของมนุษย์ ในยามคับขัน ไม่มีใครสนใจผู้อื่น

เด็กหญิงตัวน้อยอยากรู้อยากเห็น โน้มตัวออกไปที่ราวระเบียง

พี่ชายคนรองอุ้มเธอขึ้นมา หากยังดูต่อไป พวกเขาอาจตกเป็นเหยื่อของทะเลเพลิงก็เป็นได้

ด้านล

บทที่ 149 วันเวลาอันเป็นสุขดั่งเทพเซียน

เดือนสามในฤดูใบไม้ผลิ

ธรรมชาติฟื้นคืนชีวิต อากาศดีเยี่ยม

อ๋องเหลียงกลายเป็นคนโง่ ไม่รู้ว่าโง่จริงหรือแกล้งโง่

แต่ตอนตกน้ำ เขามีบาดแผลเก่าที่ยังไม่หาย ซ้ำยังมีบาดแผลใหม่เพิ่ม

มีไข้สูงหลายวัน จนแทบไม่ได้สติ

รัชทายาทอ๋องเหลียงไปเยี่ยมบิดาทุกวัน ทุกวันเขาเล่าเร

บทที่ 150 จวิ้นจู่เจียเยว่

วันที่หนึ่งเดือนสี่

ท้องฟ้าสดใส อากาศบริสุทธิ์

ขบวนรถม้าค่อยๆ เคลื่อนเข้าสู่เมืองเจียงโจว

แม้จะเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางข้ามเขาลุยน้ำมาไกล แต่ผู้คนในขบวนยังคงมีสีหน้าเบิกบาน

ภูเขาในเดือนสี่เต็มไปด้วยสีสันสดใส ไม่เพียงแค่สีเขียวขจี แต่ยังมีสีสันหลากหลาย

ลำธารไหลเอื่อย กลิ