บทที่ 4

“ท่านพี่ทำราวกับว่าเราเป็นเด็กชายซารีฟร์วัย 10 ขวบยังไงยังงั้น”

เจ้าชายองค์รองแห่งแผ่นผืนทะเลทรายเอ่ยแซวเชษฐาผู้อยู่ห่างไกลคนละถิ่นแดนด้วยสีหน้าที่ประดับไปด้วยรอยยิ้มรู้ว่าเชษฐาผู้เสียสละนั้นทรงเป็นห่วงตนมากเพียงใด

“เจ้าชายฮารีฟร์ทรงเป็นห่วงความปลอดภัยของพระองค์มาก ด้วยเกรงว่าเอ่อ...เจ้

บทที่ 5

“กระหม่อมทั้งสองซาบซึ้งในน้ำพระทัยของพระองค์กับเจ้าชายฮารีฟร์ยิ่งนัก ยอมสละความสุขส่วนพระองค์เพื่อปวงผองมวลชนชาวอัลนูรีน”

ราชิตเอ่ยชมเจ้าเหนือหัวอย่างซาบซึ้งรู้ดีว่าเจ้าชายฮารีฟร์และเจ้าชายซารีฟร์นั้นได้เสียสละเพื่อราษฎรมากเพียงใด ตลอดทั้งวันตลอดทั้งคืนตลอดทั้งชีวิตลมหายใจของเจ้าชายทั้งสองพ

บทที่ 6

“เดอะธาราแกรนด์โฮเทลพะยะค่ะ”

ราชิตวางมือจากการรับประทานข้าวผัดแล้วเอ่ยตอบเจ้าชายหนุ่มแทนเพื่อนรักที่ยังมีข้าวอยู่เต็มปาก

“อืม...ชื่อเพราะดี แต่แปลกน่ะ ทำไมท่านพี่ถึงได้คิดเข้าไปเทคโอเวอร์กิจการโรงแรมทั้งๆ ที่งานราชงานธุรกิจที่มีอยู่ก็ล้นมือจนทำให้ไม่มีเวลาพักผ่อนอยู่แล้ว”

“คงมีแรงดึงดู