บทที่ 16

เจ้าชายซารีฟร์คลี่ยิ้มพราย ดวงตาคมเต้นระริกมันระยิบจากนั้นก็ยื่นธนบัตรใบละ 10 ดอลลาร์ออกมาวางบนเคาร์เตอร์ 2 ใบก่อนจะเอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลแต่แฝงไว้ซึ่งอำนาจเพื่อเป็นการหยั่งเชิงหญิงสาวแสนสวยแก่นแก้วที่ยืนอยู่หลังเคาร์เตอร์

“เตกีลาแก้วพร้อมกับเบอร์โทร”

นาราภัทรหน้าตึงตีหน้าบึ้งทั

บทที่ 17

“ใครว่าเราเป็นโรคจิต เราไม่ชอบโทรหาใครพร่ำเพรื่อหรอกน่ะ จะจำเพาะเจาะจงแค่หญิงสาวที่เราหมายปองเพียงเท่านั้น”

ความเป็นคนใจร้อนมักทำการใดให้ทันตามความต้องการของตนเองเสมอเจ้าชายซารีฟร์จึงได้รุกฆาตโดยไม่รั้งรอกอปรกับอยากลองใจหญิงงามที่ต้องตาต้องใจเหมือนกันว่าจะง่ายได้มากเพียงใดถ้าหากรู้ว่าเขา

บทที่ 18

“คุณเป็นอนุชาของเจ้าชายฮารีฟร์งั้นหรือ”

ทั้งๆ ที่เจ้าชายหนุ่มได้เอ่ยแนะนำตัวเองไปหยกๆ ไม่ถึงวินาทีด้วยซ้ำ แต่นาราภัทรก็ยังคงถามย้ำเพื่อให้แน่ใจว่าตนเองไม่ได้หูฝาดไป

“เราเป็นเจ้าชายองค์รองแห่งราชวงศ์อัลนูรีน มีเชษฐาคือเจ้าชายฮารีฟร์และมีอนุชาองค์เล็กคือเจ้าชายชารีฟร์ อัล ริฟาอีลส์”

เจ้าชา