บทที่ 17

“ใครว่าเราเป็นโรคจิต เราไม่ชอบโทรหาใครพร่ำเพรื่อหรอกน่ะ จะจำเพาะเจาะจงแค่หญิงสาวที่เราหมายปองเพียงเท่านั้น”

ความเป็นคนใจร้อนมักทำการใดให้ทันตามความต้องการของตนเองเสมอเจ้าชายซารีฟร์จึงได้รุกฆาตโดยไม่รั้งรอกอปรกับอยากลองใจหญิงงามที่ต้องตาต้องใจเหมือนกันว่าจะง่ายได้มากเพียงใดถ้าหากรู้ว่าเขา

บทที่ 18

“คุณเป็นอนุชาของเจ้าชายฮารีฟร์งั้นหรือ”

ทั้งๆ ที่เจ้าชายหนุ่มได้เอ่ยแนะนำตัวเองไปหยกๆ ไม่ถึงวินาทีด้วยซ้ำ แต่นาราภัทรก็ยังคงถามย้ำเพื่อให้แน่ใจว่าตนเองไม่ได้หูฝาดไป

“เราเป็นเจ้าชายองค์รองแห่งราชวงศ์อัลนูรีน มีเชษฐาคือเจ้าชายฮารีฟร์และมีอนุชาองค์เล็กคือเจ้าชายชารีฟร์ อัล ริฟาอีลส์”

เจ้าชา

บทที่ 19

เจ้าชายหนุ่มผู้หล่อเหลาแห่งแผ่นผืนทะเลทรายได้เดินจากไปนานหลายนาทีแล้วแต่นาราภัทรยังคงยืนงงรับรู้กระแสไออุ่นทั้งถ้อยคำและรอยสัมผัสที่ยังคงแล่นพล่านทั่วกายใจพอรู้สึกก็รีบหยิบกระดาษแผ่นเล็กที่เธอจำได้ดีว่าตนเองเป็นคนเขียนและเอาไปให้กับเจ้าชายซารีฟร์ซึ่งด้านหน้าเป็นลายมือของเธอและแน่นอนด้านหลัง