บทที่ 15

“สามคนนี้หล่อจริงๆ น่ะ โดยเฉพาะคนที่เดินนำหน้าสุดท่าทางจะเป็นเจ้านาย ดูหล่อเหลาคมเข้มกว่าใครเพื่อน รัศมีแผ่รอบกายดูเกรงขามบึกบึนน่าเข้าไปกระโดดกอดแล้วหอมแก้มสักฟอดใหญ่”

อาการปลาบปลื้มบุรุษหนุ่มที่เดินเข้ามาในผับของแองจิล่าไม่มีทีท่าว่าจะเลิกง่ายๆ หญิงสาวเอ่ยไปหน้าแดงไปยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ฝันหว

บทที่ 16

เจ้าชายซารีฟร์คลี่ยิ้มพราย ดวงตาคมเต้นระริกมันระยิบจากนั้นก็ยื่นธนบัตรใบละ 10 ดอลลาร์ออกมาวางบนเคาร์เตอร์ 2 ใบก่อนจะเอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลแต่แฝงไว้ซึ่งอำนาจเพื่อเป็นการหยั่งเชิงหญิงสาวแสนสวยแก่นแก้วที่ยืนอยู่หลังเคาร์เตอร์

“เตกีลาแก้วพร้อมกับเบอร์โทร”

นาราภัทรหน้าตึงตีหน้าบึ้งทั

บทที่ 17

“ใครว่าเราเป็นโรคจิต เราไม่ชอบโทรหาใครพร่ำเพรื่อหรอกน่ะ จะจำเพาะเจาะจงแค่หญิงสาวที่เราหมายปองเพียงเท่านั้น”

ความเป็นคนใจร้อนมักทำการใดให้ทันตามความต้องการของตนเองเสมอเจ้าชายซารีฟร์จึงได้รุกฆาตโดยไม่รั้งรอกอปรกับอยากลองใจหญิงงามที่ต้องตาต้องใจเหมือนกันว่าจะง่ายได้มากเพียงใดถ้าหากรู้ว่าเขา