บทที่ 126

“พระองค์พะยะค่ะ พระองค์ต้องไปที่สนามบินเดี๋ยวนี้เลยพะยะค่ะ”

ราชิตเอ่ยบอกเสียงร้อนรนพร้อมกับทำใจกล้าดึงต้นแขนสีแทนของเจ้าเหนือหัวให้เดินออกจากไซด์งานตรงไปยังเฮลิคอปเตอร์ที่จอดอยู่ตรงลานด้านหน้า

“ราชิต! ปล่อยแขนเราเดี๋ยวนี้” เจ้าชายซารีฟร์สะบัดแขนกัดฟันกรอดขณะเอ่ยบอกองครักษ์เอกที่บังอาจมาออ

บทที่ 127

“เราทำแบบนี้นั้นจริงหรือราชิต ถ้าหากเรารู้สักนิดว่าน้ำหนาวกำลังตั้งท้องสาบานได้ว่าเราจะไม่ทำให้เธอเสียใจเลย”

เจ้าชายซารีฟร์พึมพำเสียงแผ่วเบาอย่างสำนึกผิดหากได้พบหน้านาราภัทรเมื่อไหร่เขาจะขอโทษเธอสักร้อยสักพันครั้งต่อให้ต้องคุกเข่าอ้อนวอนขอให้แก้วตาดวงใจยอมให้อภัยตนเองก็ยอม

นาราภัทรลอบถอน

บทที่ 128

เจ้าชายองค์รองแห่งแผ่นดินทะเลทรายหันกลับไปมองผู้คนทั้งที่เป็นราษฎรชาวอัลนูรีนเองและนักท่องเที่ยวหลายชาติหลายภาษาที่กำลังเดินขวักไขว่อยู่ทั่วบริเวณอาณาเขตท่าอากาศยานขนาดใหญ่คงจะไม่ทันการณ์เป็นแน่ถ้าหากต้องเดินตามหานาราภัทรท่ามกลางผู้คนที่มีมากมายขนาดนี้

“ไปตามผู้อำนวยการหอบังคับการบินมา”

“