ตอน 125
พายุรักแห่งเม็ดทราย
บทที่ 125
นาราภัทรขยับกายแผ่วเบาเปิดเปลือกตาขึ้นอย่างเชื่องช้าก่อนจะกะพริบตาปริบๆ คิดว่าตนเองอยู่ในความฝันอันแสนหวานฉ่ำแต่เมื่อได้เห็นศีรษะที่ปกคลุมด้วยเส้นผมอ่อนนุ่มที่กำลังกดจูบเคล้าเคลียมอบความวาบหวิวซาบซ่านปลุกอารมณ์รักให้เดือดพล่านทั่วทุกอณูจึงได้ร้องครางกระซิบเรียก
“เจ้าชาย...ปล่อยน้ำหนาวก่อน
ตอน 126
บทที่ 126
“พระองค์พะยะค่ะ พระองค์ต้องไปที่สนามบินเดี๋ยวนี้เลยพะยะค่ะ”
ราชิตเอ่ยบอกเสียงร้อนรนพร้อมกับทำใจกล้าดึงต้นแขนสีแทนของเจ้าเหนือหัวให้เดินออกจากไซด์งานตรงไปยังเฮลิคอปเตอร์ที่จอดอยู่ตรงลานด้านหน้า
“ราชิต! ปล่อยแขนเราเดี๋ยวนี้” เจ้าชายซารีฟร์สะบัดแขนกัดฟันกรอดขณะเอ่ยบอกองครักษ์เอกที่บังอาจมาออ
ตอน 127
บทที่ 127
“เราทำแบบนี้นั้นจริงหรือราชิต ถ้าหากเรารู้สักนิดว่าน้ำหนาวกำลังตั้งท้องสาบานได้ว่าเราจะไม่ทำให้เธอเสียใจเลย”
เจ้าชายซารีฟร์พึมพำเสียงแผ่วเบาอย่างสำนึกผิดหากได้พบหน้านาราภัทรเมื่อไหร่เขาจะขอโทษเธอสักร้อยสักพันครั้งต่อให้ต้องคุกเข่าอ้อนวอนขอให้แก้วตาดวงใจยอมให้อภัยตนเองก็ยอม
นาราภัทรลอบถอน