บทที่ 106

ขณะที่บ่นงึมงำนิ้วเรียวยาวก็ลูบไล้สัมผัสเคล้าคลึงตามรูปปากอวบอิ่มเลื่อนลงมาตามลำคอระหงจนถึงเนินอกอิ่มเอิบที่ผลิขยายดันผ่านชุดนอนสีเหลืองอ่อนให้เห็นยอดอกรำไรได้อย่างชัดเจน

“น้ำหนาว...ตื่นมารักกันเถอะ เราทรมานจะแย่อยู่แล้ว”

ริมฝีปากร้อนผ่าวกดจูบดูดดึงยอดปทุมสีชมพูผ่านชุดนอนตัวสวย ทันทีที่ปล

บทที่ 107

“รักเราน่ะน้ำหนาว ไม่เช่นนั้นเราคงคลั่งตายเพราะมนต์ตราร่างกายที่งดงามเร่าร้อนของเจ้า”

เจ้าชายนักรักกระซิบเว้าวอนชิดกับปลายถันรสชาติเลิศ มือใหญ่รูดกางเกงนอนทั้งของตนเองและหญิงสาวในอ้อมแขนทิ้งลงข้างเตียงจากนั้นก็จับร่างบางให้ขึ้นทาบทับอยู่ด้านบน

“เจ้าชายยังไม่หายดีเอ่อ...เอาไว้วันหลังนะคะ”

บทที่ 108

“สายมากแล้วเดี๋ยวน้ำหนาวจะไปทำข้าวต้มให้ทาน เจ้าชายจะได้กินยาตามที่หมอสั่งไว้ด้วย”

หญิงสาวถอนกายออกอย่างช้าๆ ไม่รอให้เจ้าชายซารีฟร์ตอบรับหรือปฏิเสธและเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเห็นหยาดน้ำตาแห่งความอาดูรที่กำลังเอ่อคลอเบ้าจึงรีบสาวเท้ายาวๆ เกือบเป็นวิ่งเข้าไปในห้องน้ำใหญ่หรูหรา ประตูบานใหญ่ที่ถูกป