บทที่ 105

“ถ้าน้ำหนาวอยู่ด้วยยังไงก็ต้องยอมให้ตรวจ”

นายแพทย์ใหญ่หัวเราะร่วนลอบมองคนไข้ที่เริ่มทำตาปรือเนื่องจากเจอฤทธิ์ยาจากนั้นก็หันกลับมายิ้มกริ่มให้หญิงสาวแสนสวยที่เห็นได้ชัดว่าเป็นคนสำคัญซึ่งมีอิทธิพลต่อเจ้าชายแห่งทะเลทรายผู้นี้มาก

“หมอขอตัวกลับก่อนนะครับแล้วพรุ่งนี้สายๆ หมอจะแวะมาดูอาการอีก

บทที่ 106

ขณะที่บ่นงึมงำนิ้วเรียวยาวก็ลูบไล้สัมผัสเคล้าคลึงตามรูปปากอวบอิ่มเลื่อนลงมาตามลำคอระหงจนถึงเนินอกอิ่มเอิบที่ผลิขยายดันผ่านชุดนอนสีเหลืองอ่อนให้เห็นยอดอกรำไรได้อย่างชัดเจน

“น้ำหนาว...ตื่นมารักกันเถอะ เราทรมานจะแย่อยู่แล้ว”

ริมฝีปากร้อนผ่าวกดจูบดูดดึงยอดปทุมสีชมพูผ่านชุดนอนตัวสวย ทันทีที่ปล

บทที่ 107

“รักเราน่ะน้ำหนาว ไม่เช่นนั้นเราคงคลั่งตายเพราะมนต์ตราร่างกายที่งดงามเร่าร้อนของเจ้า”

เจ้าชายนักรักกระซิบเว้าวอนชิดกับปลายถันรสชาติเลิศ มือใหญ่รูดกางเกงนอนทั้งของตนเองและหญิงสาวในอ้อมแขนทิ้งลงข้างเตียงจากนั้นก็จับร่างบางให้ขึ้นทาบทับอยู่ด้านบน

“เจ้าชายยังไม่หายดีเอ่อ...เอาไว้วันหลังนะคะ”