บทที่706

เนิ่นนานกว่าซูเจ๋อจะเอื้อนเอ่ย “ข้าจะไปส่งท่าน”

เฉินเสียนขยับตัวเตรียมจะลุกขึ้น ทว่าทันใดนั้นกลับถูกซูเจ๋อจับมือเอาไว้และรั้งเข้าไปในอ้อมแขน เฉินเสียนเอื้อมมือไปกอดเขาโดยไม่รู้ตัว

เขากุมไหล่บางเอาไว้และโน้มศีรษะลงมาจูบเธอ

ดวงตาของเฉินเสียนพร่าเลือนจนมองเห็นโครงหน้าของเขาได้ไม่ชัด เหนือศีรษะ

บทที่707

ครึ่งเดือนต่อมา เรือทั้งสองลำก็มาถึงชายฝั่งทะเลทิศบูรพาของต้าฉู่ได้อย่างราบรื่น

จักรพรรดินีได้พาองค์ชายกลับมายังราชสำนัก ซึ่งทำให้เหล่าขุนนางในราชสำนักที่กังวลทั้งหลายได้โล่งใจกันถ้วนหน้า

หลังจากกลับราชสำนักคงยุ่งกับการจัดการข้อราชการแน่นอน ทั้งยังต้องจัดการการบริหารราชการแผ่นดินที่สะสมมาใน

บทที่708

เหล่าขุนนางส่วนใหญ่ในราชสำนักเป่ยเซี่ยถูกศัตรูข้างนอกดึงดูดความสนใจมาเกินครึ่ง และถูกความสัมพันธ์ระหว่างเย่เหลียง ต้าฉู่และเป่ยเซี่ยทำให้ปวดหัวตลอดทั้งวัน อีกทั้งมีกองกำลังอื่นต้องการใช้ประโยชน์จากช่องโหว่นี้เพื่อแทรกเข้าไป

จักรพรรดิเป่ยเซี่ยได้รับรู้ถึงความสงบบนพื้นผิว แต่ในความเป็นจริงมีบ