บทที่705

จักรพรรดิเป่ยเซี่ยตรัสว่า “เช่นนั้นข้าจะไม่เสียแค่หลานชาย แต่ยังต้องเสียลูกชายไปด้วยงั้นหรือ”

ซูเซี่ยนเอ่ยว่า “แต่ถ้าพระองค์ให้พ่อของข้าอยู่ที่นี่ ข้าก็จะต้องอยู่ที่ต้าฉู่โดยไม่มีพ่อ และเสด็จแม่จะต้องสูญเสียสวามี แต่ถ้าพระองค์เห็นแก่เรา เราทั้งหมดจะได้อยู่ด้วยกันที่นั่น ในภายภาคหน้าหากมีเวล

บทที่706

เนิ่นนานกว่าซูเจ๋อจะเอื้อนเอ่ย “ข้าจะไปส่งท่าน”

เฉินเสียนขยับตัวเตรียมจะลุกขึ้น ทว่าทันใดนั้นกลับถูกซูเจ๋อจับมือเอาไว้และรั้งเข้าไปในอ้อมแขน เฉินเสียนเอื้อมมือไปกอดเขาโดยไม่รู้ตัว

เขากุมไหล่บางเอาไว้และโน้มศีรษะลงมาจูบเธอ

ดวงตาของเฉินเสียนพร่าเลือนจนมองเห็นโครงหน้าของเขาได้ไม่ชัด เหนือศีรษะ

บทที่707

ครึ่งเดือนต่อมา เรือทั้งสองลำก็มาถึงชายฝั่งทะเลทิศบูรพาของต้าฉู่ได้อย่างราบรื่น

จักรพรรดินีได้พาองค์ชายกลับมายังราชสำนัก ซึ่งทำให้เหล่าขุนนางในราชสำนักที่กังวลทั้งหลายได้โล่งใจกันถ้วนหน้า

หลังจากกลับราชสำนักคงยุ่งกับการจัดการข้อราชการแน่นอน ทั้งยังต้องจัดการการบริหารราชการแผ่นดินที่สะสมมาใน