บทที่700

ซูเจ๋อยังคงข่มอารมณ์ใคร่กล่าว “งั้นท่านก็อย่ารัดข้าแน่นเกินไปสิ”

เขาไล่จูบตั้งแต่บริเวณคอ ใบหู กระดูกไหปลาร้าของเธอ มือบนเอวเธอย้อนกลับขึ้นมาพลันขย้ำเนินเขาของเธออย่างไม่เกรงใจ

เวลานี้เธอขดตัวสั่นอยู่ในอ้อมแขนของเขาด้วยความว้าวุ่น

เธอเปรียบดั่งบุปผาให้ซูเจ๋อเชยชมช่วงที่ผลิดอกบานสะพรั่งอย่าง

บทที่701

ซูเจ๋อถอนหายใจเบาๆ “มีคนเคียงหมอนนั้นดีจริงๆ เมื่อได้ลิ้มลองรสชาตินั้นแล้ว วันหลังก็ไม่อยากนอนคนเดียวอีก”

เฉินเสียนเม้มปาก กล่าวว่า “ไหนเลยจะลิ้มลองได้ทุกวัน”

โชคดีที่สีหน้าซูเจ๋อไม่ได้ย่ำแย่ การทำภารกิจเมื่อคืนไม่ได้ส่งผลกระทบต่อเขามากนัก ถึงกระนั้นก็ยังคงเป็นผู้ป่วยเพิ่งหายดี ควรผ่อนเบากั

บทที่702

สุดท้ายเฉินเสียนมองจักรพรรดิเป่ยเซี่ยด้วยความกล้าหาญ กล่าวว่า “งั้นข้าไปแล้วนะ?”

จักรพรรดิเป่ยเซี่ยอยากคัดค้าน สุดท้ายก็ข่มกลั้นความรู้สึก สีหน้าแปรเปลี่ยนหลากหลายรูปแบบ ได้แต่ทนมองเฉินเสียนเดินออกไปอย่างนั้น

เฉินเสียนเหินเดินมาถึงลานบ้านของซูเจ๋อก็เห็นนางกำนัลกำลังรวมกลุ่มกันซุบซิบนินทา เม