บทที่629

ท่านแม่ของเขาหวงแหนตุ๊กตาหุ่นกระบอกคู่นี้มาก ปลายนิ้วมือที่กำลังสัมผัสบนรอยไหม้สีดำ สีหน้าอารมณ์ดูค่อนข้างเฉยชา ไม่ได้เจ็บปวดและสิ้นหวังเฉกเช่นที่ผ่านมา

ยังมีหน้ากากที่แขวนอยู่ในห้องบรรทม ก็เป็นนิทานอีกตอนหนึ่ง เฉินเสียนเล่าให้เขาฟังว่า ท่านพ่อของเขาได้พาเธอไปเที่ยวงานเทศกาลโคมไฟวันไหว้พระจ

บทที่630

แม่นางผู้นั้นจึงได้ตอบกลับไปอย่างละอายใจว่า : “เพราะหม่อมฉันรีบเพคะ หากกลับไปช้ากว่านี้อีกสักหน่อย ประตูเมืองก็จะปิดแล้ว เช่นนี้ก็ไม่สามารถกลับไปได้เพคะ”

แม่นางผู้นี้คือคนเดียวกับคนที่เคยช่วยรักษาอาการป่วยของเฉินเสียนเมื่อนานมาแล้ว ท่านปู่ของนางเคยเป็นหมอหลวงรักษาพระองค์ในวังของราชวงศ์ก่อน

บทที่631

หลานสาวของผู้เฒ่ามีนามว่าฝูหลิง ผู้เฒ่านั้นไม่ยินดีที่จะให้ฝูหลิงนั้นไปมีส่วนเกี่ยวข้องกับพระราชวังโดยอย่างเด็ดขาด เพราะว่าถ้าฝูหลิงเข้าไปในพระราชวังแล้วนั้น ก็เกรงว่าเธอจะไม่ได้กลับออกมาอีก แต่เฉินเสียนก็อนุญาตให้เธอสามารถอยู่ในพระราชวังต่อได้ และยังสามารถพูดคุยเกี่ยวกับเนื้อหาในตำราการแพท