บทที่628

เขายังเด็กขนาดนี้ ยังไม่ทันจะได้เติบโตด้วยซ้ำ แม้ว่าใต้หล้านี้จะโหดร้าย แต่ยังมีสิ่งสวยงามอีกมากมายที่เขายังไม่เคยได้สัมผัส จะให้จากไปทั้งแบบนี้ได้อย่างไรกันเล่า?

เธอไม่ยอมหรอก จะไม่ยอมอย่างเด็ดขาด

เฉินเสียนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สะอึกสะอื้น : “อวี้เยี่ยน ไปเอายาของข้ามาหน่อย ข้าจะดื่มยา”

เม

บทที่629

ท่านแม่ของเขาหวงแหนตุ๊กตาหุ่นกระบอกคู่นี้มาก ปลายนิ้วมือที่กำลังสัมผัสบนรอยไหม้สีดำ สีหน้าอารมณ์ดูค่อนข้างเฉยชา ไม่ได้เจ็บปวดและสิ้นหวังเฉกเช่นที่ผ่านมา

ยังมีหน้ากากที่แขวนอยู่ในห้องบรรทม ก็เป็นนิทานอีกตอนหนึ่ง เฉินเสียนเล่าให้เขาฟังว่า ท่านพ่อของเขาได้พาเธอไปเที่ยวงานเทศกาลโคมไฟวันไหว้พระจ

บทที่630

แม่นางผู้นั้นจึงได้ตอบกลับไปอย่างละอายใจว่า : “เพราะหม่อมฉันรีบเพคะ หากกลับไปช้ากว่านี้อีกสักหน่อย ประตูเมืองก็จะปิดแล้ว เช่นนี้ก็ไม่สามารถกลับไปได้เพคะ”

แม่นางผู้นี้คือคนเดียวกับคนที่เคยช่วยรักษาอาการป่วยของเฉินเสียนเมื่อนานมาแล้ว ท่านปู่ของนางเคยเป็นหมอหลวงรักษาพระองค์ในวังของราชวงศ์ก่อน