บทที่573

เมื่อเหล่าขุนนางต่างได้ลงมือทำตามขั้นตอนนี้แล้ว เฉินเสียนคิดว่าเธอก็ควรกล้าที่จะเดินไปข้างหน้า แม้เท้าที่จะต้องก้าวออกไปนั้น จะเต็มไปด้วยขวากหนามทิ่มแทง เธอก็ไม่รู้สึกหวาดหวั่น

เหล่าขุนนางยังคงอยู่ในภวังค์ขณะหนึ่ง

ฉินหรูเหลียงเงยหน้ามองขึ้นไปบนบัลลังก์มังกรที่มีผู้หญิงนั่งอยู่ ใบหน้าเธอ

บทที่574

"พอได้แล้ว!" เฉินเสียนตบลงไปที่โต๊ะและกล่าวด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง "แม้ข้าจะเรียกเขาว่าอาจารย์ แต่เขาก็อายุมากกว่าข้าไม่กี่ปีเท่านั้น ไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับข้า และข้าก็ไม่เคยบอกว่าทุกคนให้เคารพนับถือเขาหรือฝากตัวเป็นศิษย์ แล้วจะเกี่ยวข้องอะไรกับบิดาและพี่น้อง! พวกท่านจะนำเรื่องนี้มาพ

บทที่575

ก่อนหน้านี้เฉินเสียนสะบัดแขนเสื้อลงและเดินออกจากท้องพระโรง ตอนนี้เธอกลับเดินกลับเข้ามา ราวกับว่าการทะเลาะวิวาทไม่เคยเกิดขึ้นในท้องพระโรง

ที่เธอกลับมานั้น เป็นเพราะเธอไม่ต้องการให้โอกาสเหล่าขุนนางแก่ชั้นผู้ใหญ่เหล่านี้สุมหัวกันคิดหาวิธีแยกเธอออกจากซูเจ๋อ ส่วนคำพูดที่พูดกับใต้เท้าซวีนั้นมีค