บทที่559

เฉินเสียนกัดลงไปบนไหล่ของซูเจ๋อเพื่อเพิ่มรอยแผลให้เขา

ซูเจ๋อหัวเราะเบาๆ เป็นการแลกเปลี่ยน “อาเสียน กัดแรงๆ เถิด ข้าแทบรอให้ท่านกัดจนเนื้อหลุดไม่ไหว ถึงแม้เลือดจะไหลริน ถึงแม้จะเจ็บจนทรมาน แต่ก็หาเทียบได้กับความรักที่อยู่ภายในใจข้า”

เฉินเสียนอยากจะกัดเขาแรงๆ อยากทิ้งรอยประทับที่ยากจะเลือ

บทที่560

เฉินเสียนไม่คิดว่าเย่เหลียงจะยอมตอบรับเงื่อนไขของเธอ แม้แต่เหล่าขุนนางทั้งฝ่ายทหารและพลเรือนก็ยังไม่อยากจะเชื่อเหมือนกัน

ทว่าในเวลานี้ เงินสองแสนตำลึงและเสบียงอาหารหนึ่งแสนต้านกำลังอยู่ระหว่างทางลำเลียงมายังต้าฉู่ ในเมื่อได้มาแล้ว เฉินเสียนจึงจัดสรรเสบียงและเงินทองไปยังโครงการต่างๆ โดยไม่

บทที่561

ซูเจ๋อมองหน้าเธอเป็นเวลานาน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเปิดเผยอารมณ์โศกเศร้าออกมาต่อหน้าเธอ เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เบาว่า “อาเสียน แล้วท่านจะให้ข้าทำเช่นไรได้？”

เฉินเสียนค่อยๆเปิดเสื้อของซูเจ๋อออกอย่างไร้เรี่ยวแรง ลูบไล้ไปที่ตามรอยพับที่เสื้อเขาอย่างเบาๆ พูดเสียงแข็งขึ้นว่า “ใช่ ข้าจะไปให้ท่านทำอ