บทที่535

กองกำลังทหารรักษาพระองค์นับแสนนายในเมืองหลวงตั้งกำลังคุ้มกันไว้รอบเมืองอย่างแน่นหนา

ในเวลานี้ที่เมืองหลวงย่างเข้าสู่สารทฤดูแล้ว ช่วงที่ร้อนที่สุดของปีผ่านพ้นไปแล้ว ทว่าเหมือนจะยังมีกลิ่นอายของนรกบนดินลุกลามไปทั่วทุกหนแห่ง แม้สายฝนแห่งสารทฤดูจะตกลงมาบ้างแล้ว แต่ก็ไม่อาจชะล้างความขุ่นมัวและ

บทที่536

เปลวไฟแห่งสงครามใต้ฝ่าเท้าที่ยังไม่ดับไป เลือดไม่ได้ถูกชะล้าง และศพของทหารองครักษ์วังหลวงนับไม่ถ้วนที่ได้ถูกฝังไว้นอกเมือง

เฉินเสียนเหยียบย่างพื้นที่ที่เต็มไปด้วยเลือด และเดินไปยังวังหลวงทีละก้าว

ในความคิดมีเศษเสี้ยวของความวุ่นวายมากมาย ได้เริ่มปรากฏขึ้น

ความทรงจำของเฉินเสียนจากอดีต ก

บทที่537

องค์จักรพรรดินีมองลงไปตรงเลือดที่ไหลออกจากท้องของตัวเอง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่อาจจะเชื่อได้

จักรพรรดิกัดฟันกล่าวว่า "เจ้าในฐานะองค์จักรพรรดินี ไม่เพียงแต่ไม่รักษาวังหลัง แต่ยังเป็นผู้นำในการหลบหนี ข้ายังต้องการเจ้าจักรพรรดินีนี้เพื่ออะไร!?"

หลังจากที่กล่าวเสร็จเขาก็ชักดาบออกมา เลือดไ