ตอนที่ 342 รอข้า

เสียงของเธอที่ดังขึ้นและขาดหายไปเป็นบางครั้งบางคราว ที่เหมือนกับกำลังพูดพึมพำ : "ซูเจ๋อ……"

ซูเจ๋อที่หลับตานิ่งสงบ เขาชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้น หันไปมองเฉินเสียนเงียบๆ

ฉินหรูเหลียงเองก็ได้ยิน เขาลืมตาขึ้นมาดู และค่อนข้างเสียความรู้สึก

อาจจะเป็นเพราะเฉินเสียนรู้สึก

ตอนที่ 343 คำพลอดรักที่ทำให้ใจหวั่นไหว

ตั้งแต่เริ่มต้นจนถึงตอนนี้ เขามักจะปกป้องเธอโดยไม่คำนึงถึงความปลอดภัยของตัวเอง ถึงแม้ว่าเขาจะบอบช้ำและบาดเจ็บไปทั้งตัว และถึงแม้ตัวเขาจะพึ่งกลับมาจากยมโลก คนที่เขาจะนึกถึงเป็นคนแรกก็คือเธอเสมอ

เฉินเสียนรู้สึกกลัวจับใจ ว่าซูเจ๋อจะไม่ทันได้บอกลา จากไปแล้วก็ไม่ห

ตอนที่ 344 ปลดชุด

เธอจับชายเสื้อของเขา คลำหาไปจนทั่ว ซูเจ๋อค่อยๆ ตื่นขึ้น นัยน์ตาของเขาปนเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม พร้อมกับพูดขึ้นว่า : "อาเสียน ท่านฉวยโอกาสตอนที่ข้าไม่ได้สติ ลวนลามข้าอย่างงั้นหรือ?"

เฉินเสียนพูดขึ้นด้วยความร้อนใจ : "ท่านบาดเจ็บตรงไหนกันแน่! ทำไมท่านถึงไม่ยอมบอก!"

"ก็แค่บาดแผลผิวเผิน