ตอนที่ 341 วัยเด็กหนุ่มของเขา

ไม่รู้ว่าที่นี่คือเทือกเขาอะไร มีบ้านไม้หลังเล็กปลูกอยู่ตีนเขา ค่อนข้างลึกลับ ดูจากสภาพแล้วคงจะมีอายุหลายสิบปี

ซูเจ๋อมีความคุ้นเคยกับที่นี่เป็นอย่างดี เขาผูกม้าไว้กับต้นไม้ในป่าหลังบ้าน จากนั้นก็เปิดบานประตูที่ค่อนข้างเก่าแก่ แล้วจึงเดินเข้าไปข้างใน

เขาพูดขึ้นว่า :

ตอนที่ 342 รอข้า

เสียงของเธอที่ดังขึ้นและขาดหายไปเป็นบางครั้งบางคราว ที่เหมือนกับกำลังพูดพึมพำ : "ซูเจ๋อ……"

ซูเจ๋อที่หลับตานิ่งสงบ เขาชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้น หันไปมองเฉินเสียนเงียบๆ

ฉินหรูเหลียงเองก็ได้ยิน เขาลืมตาขึ้นมาดู และค่อนข้างเสียความรู้สึก

อาจจะเป็นเพราะเฉินเสียนรู้สึก

ตอนที่ 343 คำพลอดรักที่ทำให้ใจหวั่นไหว

ตั้งแต่เริ่มต้นจนถึงตอนนี้ เขามักจะปกป้องเธอโดยไม่คำนึงถึงความปลอดภัยของตัวเอง ถึงแม้ว่าเขาจะบอบช้ำและบาดเจ็บไปทั้งตัว และถึงแม้ตัวเขาจะพึ่งกลับมาจากยมโลก คนที่เขาจะนึกถึงเป็นคนแรกก็คือเธอเสมอ

เฉินเสียนรู้สึกกลัวจับใจ ว่าซูเจ๋อจะไม่ทันได้บอกลา จากไปแล้วก็ไม่ห