ตอนที่ 18 คนจากพระราชวัง

ฉินหรูเหลียงไม่มีสิทธิ์ควบคุมอิสระของนาง และไม่มีเหตุผลที่จะลดทอนอาหารเครื่องนุ่งห่มของนางด้วยเช่นกัน นางอยากจะรับอาหารที่ไหนก็รับที่ไหนนั่นแหละ!

เมื่อกลับถึงเรือน ฉินหรูเหลียงโกรธมาก

หลิ่วเหมยอู่คอยปลอบใจอยู่ข้างๆ: “ท่านแม่ทัพอย่าโกรธไปเลยเจ้าค่ะ ค่ำนี้องค์หญิงทำเกิน……”

ตอนที่ 19 หน้าไม่อายเขียนอย่างไร

แม่บ้านจ้าวพยุงเฉินเสียนไปที่เตียงแล้วกล่าวว่า: “องค์หญิงมิต้องกังวลไปเพคะ แค่บ่าวแอบไปเทียบสูตรยาที่จวนก็จะทราบได้ว่ามีปัญหาตรงไหนแล้วเพคะ”

เพิ่งหันตัวกลับมา เฉินเสียนก็หลับตาพร้อมกับกล่าวอย่างเสียงแหบว่า: “มิจำเป็นหรอก ข้างในผสมหูจี้และถ่อยิ้งใช่หรือไม่?”

แม่บ้

ตอนที่ 20 กินเข้าไปอย่างไรก็คายออกมาอย่างนั้น

เซียงซั่นดูเหมือนจะหวาดกลัวในตัวเฉินเสียนมากกว่า ไม่กล้าเข้าใกล้เธอนักและห่างออกไปไม่กี่ก้าว แล้วกล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า: “ท่านแม่ทัพได้ยินว่าองค์หญิงอยากไปเอายาบำรุงที่คลังเก็บของ แต่ได้ยินหมอหลวงจากวังบอกว่าร่างกายขององค์หญิงทรงอ่อนแอเกินไป ไม่สามารถใช้