บทที่ 17

ตอนที่ 17 มิเป็นไร วันข้างหน้ายังมีโอกาสอีกมาก

จางซื่อคุกเข่าลงกับพื้น ไม่ยอมรับและไม่บอกว่าเป็นใครกัน ได้แต่ร้องไห้อย่างขมขื่น

เฉินเสียนเงยหน้าขึ้นมองฉินหรูเหลียงที่ไม่ออกความคิดใดๆ แล้วกล่าวว่า: “ท่านแม่ทัพ ข้าคิดว่า อย่างน้อยข้าก็เป็นถึงองค์หญิง ให้ข้ากินอาหารเน่าเสีย ไม่มีเครื่องนุ่ง

บทที่ 18

ตอนที่ 18 คนจากพระราชวัง

ฉินหรูเหลียงไม่มีสิทธิ์ควบคุมอิสระของนาง และไม่มีเหตุผลที่จะลดทอนอาหารเครื่องนุ่งห่มของนางด้วยเช่นกัน นางอยากจะรับอาหารที่ไหนก็รับที่ไหนนั่นแหละ!

เมื่อกลับถึงเรือน ฉินหรูเหลียงโกรธมาก

หลิ่วเหมยอู่คอยปลอบใจอยู่ข้างๆ: “ท่านแม่ทัพอย่าโกรธไปเลยเจ้าค่ะ ค่ำนี้องค์หญิ

บทที่ 19

ตอนที่ 19 หน้าไม่อายเขียนอย่างไร

แม่บ้านจ้าวพยุงเฉินเสียนไปที่เตียงแล้วกล่าวว่า: “องค์หญิงมิต้องกังวลไปเพคะ แค่บ่าวแอบไปเทียบสูตรยาที่จวนก็จะทราบได้ว่ามีปัญหาตรงไหนแล้วเพคะ”

เพิ่งหันตัวกลับมา เฉินเสียนก็หลับตาพร้อมกับกล่าวอย่างเสียงแหบว่า: “มิจำเป็นหรอก ข้างในผสมหูจี้และถ่อยิ้งใช่หรือไม่