บทที่ 48

ตอนที่ 48 หาคนที่ตลาดมืด

เรื่องกินข้าวจบลง หลานเยาเยารู้ว่าชายชราผมขาวนามสกุลคือเย่นและก็บอกนางเพียงแค่สกุลเย่นเท่านั้น

ทว่าหลานเยาเยาก็ไม่ได้ใส่ใจ นางไม่ได้เรียกเขาว่าปู่ แต่เรียกว่าไอ้แก่เย่น

เพราะแบบนี้ไอ้แก่เย่นโกรธจนลมพ่นจมูก แต่ก็ทำอะไรนางไม่ได้ ทำได้เพียงหน้ามุ่ยหันหน้าไปทางอื่น ราว

บทที่ 49

ตอนที่ 49 องครักษ์จวนแม่ทัพ

“ทำไม ข้าไม่ตาย เจ้าไม่ดีใจ? อีกยัง หยุดเรียกข้าคุณหนูหกเสียที”

นางไม่ใช่คนของจวนแม่ทัพอีกต่อไป และตัดขาดความสัมพันธ์พ่อลูกกับหลานเฉินมู๋ ยังเรียกนางคุณหนูหกมันรู้สึกแสบหูแปลกๆ

คนคนนี้ ทำงานรวดเร็วฉับไวดี แค่คำพูดคำจาไม่น่าฟังไปหน่อย

“ได้เลย งั้นก็ไม่เรียกคุณหนู

บทที่ 50

ตอนที่ 50 คุณชายเหลียงเฉิน

“โอ๊ย…เจ็บ เจ็บ เจ็บ นังหนูโยนเบาๆมือหน่อย? โอ๊ย นังเด็กบ้า เอาจริงใช่ไหม?”

“โอ๊ย หยุดตีได้แล้ว น่องไก่เก็บไว้ให้เจ้าอยู่นะ โอ๊ย ทำไมยังตีอีกล่ะ? เอาล่ะ ข้ายอมรับว่า น่องไก่ที่ข้าเก็บไว้ให้เจ้าข้าแอบกัดกินไปแล้วสองคำ โอ๊ย…”

สามวันผ่านไป

หลานเยาเยาที่ผมเผ้ายุ่งอย่