ตอนที่ 46 สถานที่ลึกลับ

หลังจากที่ได้ยินคำพูดของชายชราผมขาว หลานเยาเยาก็ไม่ได้ไปแตะร่างกายเขาอีก แต่ทว่าพูดปลอบใจด้วยความเป็นห่วง

“ตาแก่ เจ้าน่ะมีโรคก็แค่รักษา ต่อให้จะป่วยในจุดที่คลุมเครือ ก็ต้องพูดออกมา เจ้าต้องเชื่อวิธีการรักษาของข้า ข้าสามารถรักษาเจ้าให้หายได้นะ”

ร่างกายของชายชราผมขาวเดิมทีก็อ่อ

ตอนที่ 47 เคารพผู้อาวุโสและรักเมตตาเด็ก?

เวลานี้ไหล่ของนางถูกมือแห้งเหี่ยวตบเบาๆ จากนั้นเห็นเจ้าของมือที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นเดินตรงไปข้างหน้า ใบหน้าของเขานิ่งสงบดุจน้ำ นัยน์ตากลับมีอารมณ์ที่ต่างออกไป

อากาศวันนี้ท้องฟ้ามืดครึ้ม แม้ว่าไม่มีวี่แววว่าฝนจะตก แต่ทว่ามีลมเย็นๆพัดผ่านมา ดั่งมีดเล่มเล็กกร

ตอนที่ 48 หาคนที่ตลาดมืด

เรื่องกินข้าวจบลง หลานเยาเยารู้ว่าชายชราผมขาวนามสกุลคือเย่นและก็บอกนางเพียงแค่สกุลเย่นเท่านั้น

ทว่าหลานเยาเยาก็ไม่ได้ใส่ใจ นางไม่ได้เรียกเขาว่าปู่ แต่เรียกว่าไอ้แก่เย่น

เพราะแบบนี้ไอ้แก่เย่นโกรธจนลมพ่นจมูก แต่ก็ทำอะไรนางไม่ได้ ทำได้เพียงหน้ามุ่ยหันหน้าไปทางอื่น ราวกับว่าไม่อ