บทที่ 29

ตอนที่ 29 สังหารหรือช่วยชีวิต

ยิ่งไปกว่านั้น ยังพูดพึมพำกับตนเองว่า “ยายเมิ่งยิงจวน นั่นยายเมิ่งยิงจวน!”

“ฮัวหยู่อัน ชื่อเจ้าอยู่บนรายชื่อยมราช วันนี้เป็นวันตายของเจ้าแล้วล่ะ” เสียงน่าสะพรึงกลัวอันไร้แก่นสารลอยมา เสียงนั้นราวกับว่ามาจากนรกอเวจี

“ฮะแอ้ม เมื่อกล่าวดังนี้ เช่นนั้นคงไม่เ

บทที่ 30

ตอนที่ 30 มีลางสังหรณ์

เพราะยามนี้ ฮัวหยู่อันมองเห็นร่างไร้วิญญาณของมือสังหารยิงจวนที่ตกเป็นเบี้ยล่างอยู่หลายศพ ทว่ากลับไม่เห็นเงาของยายเมิ่งยิงจวนและมือสังหารคนอื่น ๆ เลย

“พวกเขาอาจจะไปตามล่าพวกเรา แล้วหลงทางอยู่ในพื้นที่อื่นก็เป็นได้” นี่เป็นคำที่ฮัวหยู่อันพูดปลอบตนเอง แม้ว่าจะพูดดัง

บทที่ 31

ตอนที่ 31 ข้าไม่ได้รังเกียจเจ้า

“แค่กแค่กแค่ก!”

ได้ยินคำพูดของฮัวหยู่อัน หลานเยาเยาก็ตกใจจนน้ำลายแทบสำลักออกมา นางโบกมือเอ่ยทันที

"ไม่ ไม่ ไม่ ใช้ตัวตอบแทนคุณวิธีนี้อย่าได้ใช้จะดีกว่า แค่ใช้วิธีหยาบกระด้างทั่วไปมาขอบคุณข้าก็พอแล้ว" นางต้องการเงินเท่านั้น อย่างอื่นไม่ต้องการ!

"เจ้าดูถูกข้า?