บทที่ 27

ตอนที่ 27 นางโมโหแล้ว

แม้ว่าการขัดขวางของหลานเยาเยา สำหรับพระราชธิดาจาวหยางที่กำลังอยู่ในความปลื้มปีติยินดีนั้นอาจเหมือนกับการถูกตีแสกหน้า

แต่บนหน้านางเผยรอยยิ้มบาง ๆ ส่ายหน้าให้กับพระราชธิดาจาวหยางก่อนกล่าวขึ้นว่า

“มิใช่เช่นนั้น!”

คำตอบเช่นนี้ทำให้แววตาอันหมองหม่นของพระราชธิดาจาวห

บทที่ 28

ตอนที่ 28 มิใช่คนดี

วัชพืชในดง ขึ้นมากมายทว่าไม่สูง ทั้งยังไม่มีทางเดินด้วย บนหญ้านั้นกลับมีรอยเหยียบย่ำให้เห็นชัดเจน ร่องรอยเหล่านั้นลากยาวตรงไปยังทางหลังเขาของวัดโดยตลอด

หลังเขาอย่างนั้นหรือ

พื้นที่หลังเขาเป็นป่าไม้อุดมสมบูรณ์เขียวขจีอันไพศาล มีเรื่องเล่าต่อกันมาว่าที่นั่นเป็นป่าทึ

บทที่ 29

ตอนที่ 29 สังหารหรือช่วยชีวิต

ยิ่งไปกว่านั้น ยังพูดพึมพำกับตนเองว่า “ยายเมิ่งยิงจวน นั่นยายเมิ่งยิงจวน!”

“ฮัวหยู่อัน ชื่อเจ้าอยู่บนรายชื่อยมราช วันนี้เป็นวันตายของเจ้าแล้วล่ะ” เสียงน่าสะพรึงกลัวอันไร้แก่นสารลอยมา เสียงนั้นราวกับว่ามาจากนรกอเวจี

“ฮะแอ้ม เมื่อกล่าวดังนี้ เช่นนั้นคงไม่เ