บทที่ 267

ตอนที่ 267 สวนหยู่อาลัยอาวรณ์

“อ้ะ! ข้าหมายถึงการล่าสัตว์ เจ้า……ไม่ต้องคิดมาก”

พูดจบ เย่แจ๋หยิ่งก็หันหัวม้า จากไปอย่างสง่าผ่าเผย เหลือไว้เพียงแผ่นหลังที่หล่อเหลาอันสูงบาง

บ้านแกสิ

เจ้าน่ะสิที่คิดมาก ทั้งบ้านของเจ้านั่นแหล่ะที่คิดมาก

แววตาของหลานเยาเยามีนัยแห่งความกริ้วโกรธ นางมองสวนหยู่ที

บทที่ 268

ตอนที่ 268 ลูกธนูสามดอกอันแหลมคม

เทพธิดาที่กล้าเถียงแม้แต่กับเสด็จพ่อ ตอนนี้ที่ได้พูดกับเขา ดูเหมือนว่าจะมีความจองหองไม่เท่าแต่ก่อนแล้ว……

นี่ไม่ได้ชี้ให้เห็นแล้วรึว่า ความประทับใจของเทพธิดาที่มีต่อเขามันเยอะกว่าความประทับใจที่มีต่อเสด็จพ่ออยู่มากโข?

เมื่อได้รู้เช่นนี้ ใจของเขาก็มีชีวิตชีว

บทที่ 269

ตอนที่ 269 นางแพ้แล้วรึ?

เดาว่าเป็นไปได้ทั้งคู่นั่นแหล่ะ!

จากนั้นหลานเยาเยา ก็หยิบลูกธนูอันแหลมคมของการแข่งขันทั้งสามดอกที่ยิงมาเมื่อครู่ขึ้นมาหน้าตาเฉย

มันคือลูกธนูอันแหลมคมที่ใช้ในการแข่งขัน

แต่แค่ชื่อบนลูกธนูถูกลบออกไปโดยเจตนาเพียงเท่านั้น

นางอดไม่ได้ที่จะฮึดฮัดออกมา

ลูกธนูอันแหลมคมทั้