บทที่ 79 คลื่นพายุ

รถสปอร์ตสีขาวมูลค่ามหาศาลวิ่งด้วยความเร็วบนถนนที่เงียบสงัด มือภัสกรณ์ข้างหนึ่งวางอยู่บนพวงมาลัยรถ อีกข้างหนึ่งกำลังเปิดหน้าต่างรถ ลมพัดโชยด้วยความเร็วพัดผมสั้นสีดำหล่อๆ

รูปทรงใบหน้าแบ่งแยกชัดเจน ใบหน้าหล่อเหลา ริมฝีปากบางๆเซ็กซี่ยกเล็กน้อย

นีรชาผู้หยิงคนนั

บทที่ 80 ตัวสั่น

“ นีรชา กินข้าวกัน ” สมภพเรียกอย่างดีใจ ได้อยู่กับนีรชาสองต่อสองหนึ่งวัน เป็นความฝันของเขามาโดยตลอด วันนี้เป็นจริงแล้ว

นีรชารีบเช็ดน้ำตา เดินไปห้องอาหาร

เห็นนีรชาแว๊บเดียว รอยยิ้มนุ่มนวลของสมภพค้างอยู่บนใบหน้า : “ เป็นอะไรไป ? เธอร้องไห้เหรอ ? ” ตาของนีรชาแดงๆ

บทที่ 81 ตกหลุมรักคนอื่น

" น้ำ ในตู้เย็นมีผลไม้ที่เธอชอบด้วยนะ เธอกินสักหน่อย ผมทำเก็บกวาดเรียบร้อยแล้วจะพาเธอไปชมห้องชั้นบน" ทานอาหารเสร็จ สมภพทำความสะอาดห้องครัว คฤหาสน์ใหญ่อย่างนี้ ไม่มีแม้แต่คนใช้หนึ่งคน นีรชาอยากจะล้างจานแต่กลับถูกสมภพดึงไว้

"น้ำ ปล่อยเดี๋ยวผมทำเอง เธอมาล้างจาน