บทที่ 80 ตัวสั่น

“ นีรชา กินข้าวกัน ” สมภพเรียกอย่างดีใจ ได้อยู่กับนีรชาสองต่อสองหนึ่งวัน เป็นความฝันของเขามาโดยตลอด วันนี้เป็นจริงแล้ว

นีรชารีบเช็ดน้ำตา เดินไปห้องอาหาร

เห็นนีรชาแว๊บเดียว รอยยิ้มนุ่มนวลของสมภพค้างอยู่บนใบหน้า : “ เป็นอะไรไป ? เธอร้องไห้เหรอ ? ” ตาของนีรชาแดงๆ

บทที่ 81 ตกหลุมรักคนอื่น

" น้ำ ในตู้เย็นมีผลไม้ที่เธอชอบด้วยนะ เธอกินสักหน่อย ผมทำเก็บกวาดเรียบร้อยแล้วจะพาเธอไปชมห้องชั้นบน" ทานอาหารเสร็จ สมภพทำความสะอาดห้องครัว คฤหาสน์ใหญ่อย่างนี้ ไม่มีแม้แต่คนใช้หนึ่งคน นีรชาอยากจะล้างจานแต่กลับถูกสมภพดึงไว้

"น้ำ ปล่อยเดี๋ยวผมทำเอง เธอมาล้างจาน

บทที่ 82 เหนื่อยล่าและเหี่ยวแห้ง

"ฉันกำลังตั้งท้องลูกของพี่อยู่นะ!" ประโยคสั้นๆ แต่กลับทำให้สมภพและนีรชาถึงกับตะลึงงันอยู่กับที่

“พี่สมภพ ฉัน ฉันต้องกลับแล้ว...”

นีรชากล่าวอย่างเรียบชา ลดสายตาลง ขนตายาวสาดเงาหนาบนแก้มนวลขาว สมภพมองไม่ออกถึงอารมณ์ของเธอ

.....เงียบไม่พูดไม่