บทที่ 78 สวยตลอดกาล

ถนนเล็กๆสายนี้เดินยากไม่เหมือนถนนสายอื่น เป็นถนนดินลูกรังเป็นหลุมเป็นบ่อ ใส่รองเท้าส้นสูง นีรชาเดินลำบากมาก

“ คนมีตังค์พวกนี้ทำไมขี้เหนียวจัง อย่างน้อยก็เอาปูนซีเมนต์มาปูก็ยังดี ก็จะได้เดินสะดวกหน่อย ” นีรชาซุบซิบในดงหญ้า

ทันใดนั้น แขนอันทรงพลังข้างหนึ่งก็เข

บทที่ 79 คลื่นพายุ

รถสปอร์ตสีขาวมูลค่ามหาศาลวิ่งด้วยความเร็วบนถนนที่เงียบสงัด มือภัสกรณ์ข้างหนึ่งวางอยู่บนพวงมาลัยรถ อีกข้างหนึ่งกำลังเปิดหน้าต่างรถ ลมพัดโชยด้วยความเร็วพัดผมสั้นสีดำหล่อๆ

รูปทรงใบหน้าแบ่งแยกชัดเจน ใบหน้าหล่อเหลา ริมฝีปากบางๆเซ็กซี่ยกเล็กน้อย

นีรชาผู้หยิงคนนั

บทที่ 80 ตัวสั่น

“ นีรชา กินข้าวกัน ” สมภพเรียกอย่างดีใจ ได้อยู่กับนีรชาสองต่อสองหนึ่งวัน เป็นความฝันของเขามาโดยตลอด วันนี้เป็นจริงแล้ว

นีรชารีบเช็ดน้ำตา เดินไปห้องอาหาร

เห็นนีรชาแว๊บเดียว รอยยิ้มนุ่มนวลของสมภพค้างอยู่บนใบหน้า : “ เป็นอะไรไป ? เธอร้องไห้เหรอ ? ” ตาของนีรชาแดงๆ