บทที่ 72 จากไปโดยฉับพลัน

นีรชารู้สึกว่าเป็นเรื่องที่น่าตลกเท่าที่เคยได้ยินมา : “ ฉันได้ลองชุดนั้น แล้วชุดก็หายไป แล้วฉันก็เป็นคนขโมยชุด ? ”

พนักงานที่จับแขนนีรชา ผลักนีรชาออกไปอย่างรุนแรง : “ ฉันว่าแล้วว่าเธอเป็นคนขโมย ไม่อย่างนั้นทำไมถึงไม่กล้าเปิดกระเป๋าให้เราดู ? ”

พื้นลื

บทที่ 73 ลุกโชนดั่งไฟ

“ นีรชา ขึ้นรถ ” ภัสกรณ์เปิดประตูรถให้นีรชา ยากที่เขาจะมีช่วงเวลาที่นุ่มนวล นีรชาประหลาดใจจึงมองไปที่เขา วันนี้ผู้ชายคนนี้ถูกช็อกอะไรมา ?

ยกขาทั้งสองขึ้นบนรถ นั่งลงแป๊บเดียว กระดูกสะโพกที่เจ็บปวดทำให้นีรชาร้องออกมา

“ เป็นอะไร ? ” ภัสกรณ์หันไปมองเธอ เสียงดูตกใ

บทที่ 74 ไม่ต้องใส่หน้ากาก

ขณะที่กำลังมึนงงอยู่ ก็ถูกปล่อยตัวในทันใด นีรชาลืมตาขึ้นมา พบว่าภัสกรณ์ได้ถอยห่างจากตัวเธอแล้ว ดวงตาที่สลัวทั้งคู่ มองเธออย่างใกล้ชิด

“ นีรชา ดูเหมือนคุณจะมีความสุขนะ ” ภัสกรณ์หยอกล้อเล่น

นีรชาโกรธจนหารูมุดเข้าไป โกรธจนแดงไปทั้งหน้า หน้าอกขยับขึ้นๆลงๆ