บทที่ 71 เปิดกระเป๋า

แล่นเข้าไปบนถนนสายหลักแล้ว รถก็ยิ่งเยอะมากขึ้น ภัสกรณ์ก็ไม่หยอกล้อกับนีรชาอีก แล้วหันไปตั้งใจขับรถ

ทันใดนั้น เสียงกริ่งที่นุ่มนวลก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบในรถ เป็นเสียงโทรศัพท์บลูทูธของภัสกรณ์ดัง

“ ว่ายังไง “ คำแรกที่เขาเอ่ยขึ้นมักจะห้วนๆสั้นๆแบบนี้เสมอ

บทที่ 72 จากไปโดยฉับพลัน

นีรชารู้สึกว่าเป็นเรื่องที่น่าตลกเท่าที่เคยได้ยินมา : “ ฉันได้ลองชุดนั้น แล้วชุดก็หายไป แล้วฉันก็เป็นคนขโมยชุด ? ”

พนักงานที่จับแขนนีรชา ผลักนีรชาออกไปอย่างรุนแรง : “ ฉันว่าแล้วว่าเธอเป็นคนขโมย ไม่อย่างนั้นทำไมถึงไม่กล้าเปิดกระเป๋าให้เราดู ? ”

พื้นลื

บทที่ 73 ลุกโชนดั่งไฟ

“ นีรชา ขึ้นรถ ” ภัสกรณ์เปิดประตูรถให้นีรชา ยากที่เขาจะมีช่วงเวลาที่นุ่มนวล นีรชาประหลาดใจจึงมองไปที่เขา วันนี้ผู้ชายคนนี้ถูกช็อกอะไรมา ?

ยกขาทั้งสองขึ้นบนรถ นั่งลงแป๊บเดียว กระดูกสะโพกที่เจ็บปวดทำให้นีรชาร้องออกมา

“ เป็นอะไร ? ” ภัสกรณ์หันไปมองเธอ เสียงดูตกใ