บทที่ 69รีบกลับไปเถอะ

เพื่อปกปิกความสับสนของตัวเอง นีรชาจึงพลิกข้อมือเพื่อดูเวลาจากนาฬิกาข้อมือ “พี่สมภพคะ น้ำเหนื่อยแล้ว น้ำอยากพักผ่อนค่ะ”

สมภพผิดหวังมาก ผิดหวังนี้ก็เหมือนเหมือนมีดที่คม ทำให้แข็งแรงที่น้ำแกล้งทำทั้งหมดหายไป น้ำหันหลังกลับและพยายามเบิกตาให้กว้าง

เพียงเบ

บทที่ 70 ความเจ็บปวดประเภทหนึ่ง

“นี่ ทำอะไรของคุณ เอามือออกไปนะ”

ภัสกรณ์กอดเอวของน้ำไว้แน่น หัวของเขาแนบไปกับอกของเธอ เขาพูดเสียงไม่ชัด “ไม่ปล่อย”เหมือนเด็กที่เอาแต่ใจ

นิรุตม์เบิกตากว้างอย่างชอบใจ ฮ่าๆ คิดไม่ถึงจริงๆ ภัสกรณ์ที่กล้าได้กล้าเสีย จะสามารทำตัวออดอ้อนปลิ้นปล้อนได้ ถึ

บทที่ 71 เปิดกระเป๋า

แล่นเข้าไปบนถนนสายหลักแล้ว รถก็ยิ่งเยอะมากขึ้น ภัสกรณ์ก็ไม่หยอกล้อกับนีรชาอีก แล้วหันไปตั้งใจขับรถ

ทันใดนั้น เสียงกริ่งที่นุ่มนวลก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบในรถ เป็นเสียงโทรศัพท์บลูทูธของภัสกรณ์ดัง

“ ว่ายังไง “ คำแรกที่เขาเอ่ยขึ้นมักจะห้วนๆสั้นๆแบบนี้เสมอ