บทที่ 68 ฉันคิดถึงเธอมาก

สมภพรอเธอมาสามปี จนกระทั่งครอบครัวตกอยู่ในภาวะวิกฤต เพื่อความอยู่รอดของครอบครัว คุณปู่ได้คุกเข่าลงและขอร้องให้เขาแต่งงานกับตระกูลเหลียง แต่ทว่าสามปีที่ผ่านมานั้น ในทุกๆวัน เขาเฝ้าคิดถึงแต่น้ำ

ในรายชื่อผู้ป่วยของโรงพยาบาล เพียงสมภพเห็นชื่อของน้ำ ก็ทำให้หัวใจขอ

บทที่ 69รีบกลับไปเถอะ

เพื่อปกปิกความสับสนของตัวเอง นีรชาจึงพลิกข้อมือเพื่อดูเวลาจากนาฬิกาข้อมือ “พี่สมภพคะ น้ำเหนื่อยแล้ว น้ำอยากพักผ่อนค่ะ”

สมภพผิดหวังมาก ผิดหวังนี้ก็เหมือนเหมือนมีดที่คม ทำให้แข็งแรงที่น้ำแกล้งทำทั้งหมดหายไป น้ำหันหลังกลับและพยายามเบิกตาให้กว้าง

เพียงเบ

บทที่ 70 ความเจ็บปวดประเภทหนึ่ง

“นี่ ทำอะไรของคุณ เอามือออกไปนะ”

ภัสกรณ์กอดเอวของน้ำไว้แน่น หัวของเขาแนบไปกับอกของเธอ เขาพูดเสียงไม่ชัด “ไม่ปล่อย”เหมือนเด็กที่เอาแต่ใจ

นิรุตม์เบิกตากว้างอย่างชอบใจ ฮ่าๆ คิดไม่ถึงจริงๆ ภัสกรณ์ที่กล้าได้กล้าเสีย จะสามารทำตัวออดอ้อนปลิ้นปล้อนได้ ถึ