บทที่67 หนีไม่ได้แล้ว

“เปี๊ยะ” เสียงดังชันจนทำให้ทั้งสองตะลึงงัน

นีรชานึกไม่ถึงว่าแรงตัวเองจะเยอะขนาดนี้ มองมือตัวเองที่กำลังแดงอย่างไม่รู้ตัว

ภัสกรณ์จ้องมองนีรชาอย่างไม่น่าเชื่อ ในดวงตาของเขามีทั้งความโกรธแค้นและความเจ็บปวด ดวงตาที่แดงขณะนั้นก็กลายเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานทันที

บทที่ 68 ฉันคิดถึงเธอมาก

สมภพรอเธอมาสามปี จนกระทั่งครอบครัวตกอยู่ในภาวะวิกฤต เพื่อความอยู่รอดของครอบครัว คุณปู่ได้คุกเข่าลงและขอร้องให้เขาแต่งงานกับตระกูลเหลียง แต่ทว่าสามปีที่ผ่านมานั้น ในทุกๆวัน เขาเฝ้าคิดถึงแต่น้ำ

ในรายชื่อผู้ป่วยของโรงพยาบาล เพียงสมภพเห็นชื่อของน้ำ ก็ทำให้หัวใจขอ

บทที่ 69รีบกลับไปเถอะ

เพื่อปกปิกความสับสนของตัวเอง นีรชาจึงพลิกข้อมือเพื่อดูเวลาจากนาฬิกาข้อมือ “พี่สมภพคะ น้ำเหนื่อยแล้ว น้ำอยากพักผ่อนค่ะ”

สมภพผิดหวังมาก ผิดหวังนี้ก็เหมือนเหมือนมีดที่คม ทำให้แข็งแรงที่น้ำแกล้งทำทั้งหมดหายไป น้ำหันหลังกลับและพยายามเบิกตาให้กว้าง

เพียงเบ