บทที่66 พัดออกไป

ครั้งแรกในชีวิต ที่นีรชาเหมือนขโมยที่น่าอับอาย แอบติดตามอยู่ข้างหลังของคนอื่น

ธวัลกอดอกเดินไปข้างหน้า นีรชาแกล้งทำเป็นเดินเล่นสบายๆ ติดตามอย่างหลบๆด้านหลังเธอประมาณสามสิบเมตร อยากรู้ว่าธวิลจะเข้าห้องผู้ป่วยไหน

เธอไม่ได้มีเจตนาที่ไม่ดี เธอแค่อยากจะเห็นพี่สมภพ

บทที่67 หนีไม่ได้แล้ว

“เปี๊ยะ” เสียงดังชันจนทำให้ทั้งสองตะลึงงัน

นีรชานึกไม่ถึงว่าแรงตัวเองจะเยอะขนาดนี้ มองมือตัวเองที่กำลังแดงอย่างไม่รู้ตัว

ภัสกรณ์จ้องมองนีรชาอย่างไม่น่าเชื่อ ในดวงตาของเขามีทั้งความโกรธแค้นและความเจ็บปวด ดวงตาที่แดงขณะนั้นก็กลายเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานทันที

บทที่ 68 ฉันคิดถึงเธอมาก

สมภพรอเธอมาสามปี จนกระทั่งครอบครัวตกอยู่ในภาวะวิกฤต เพื่อความอยู่รอดของครอบครัว คุณปู่ได้คุกเข่าลงและขอร้องให้เขาแต่งงานกับตระกูลเหลียง แต่ทว่าสามปีที่ผ่านมานั้น ในทุกๆวัน เขาเฝ้าคิดถึงแต่น้ำ

ในรายชื่อผู้ป่วยของโรงพยาบาล เพียงสมภพเห็นชื่อของน้ำ ก็ทำให้หัวใจขอ