บทที่ 40

โหดร้ายเกินไปแล้ว

นีรชากังวลตลอดทั้งเช้า หากความจริงถูกเปิดเผย เธอไม่รู้จะเผชิญหน้ากับคำดูถูกเหยียดหยามของเพื่อนร่วมชั้นยังไง

เธอกำมือแน่น มองดูจุดด่างบนโต๊ะ ภัสกรณ์…ผู้ชายคนนี้ทำให้ชีวิตของเธอยุ่งเหยิง!

“น้ำ ไปกินข้าวที่โรงอาหารกันนะ แกไม่มาเรียนเมื่อสองวันก่อน โ

บทที่ 41

รู้สึกอับอาย

บนถนนที่มีต้นไม้เรียงรายที่มุ่งไปสู่โรงอาหาร ทันใดนั้นฝูงคนที่เดินจอแจต่างก็กรีดร้อง

รถบูกัตติสีดำวิ่งผ่านท่ามกลางฝูงชนอย่างเย่อหยิ่งและด้วยความอันธพาล

เอี๊ยดดดด...! เสียงเบรครถอย่างรวดเร็ว หยุดกะทันหันตรงหน้านิรชาและนนทชา นิรชาร่างกายเย็นเจี๊ยบ เกือบ

บทที่ 42

พาเธอขึ้นไปข้างบน

บนรถในคืนที่เงียบสงัด ไม่มีใครพูดคุยอะไร ภายในรถมีเพียงความเงียบ บรรยายกาศชวนอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

ระพินทร์แอบมองภัสกรณ์กับนีรชาจากกระจกมองหลัง ภายในใจก็ได้แต่ส่ายหัวไปมา เด็กผู้หญิงคนนี้ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย ท่านประธานไม่เคยพาผู้หญิงคนไหน